سلام دوست عزیز

امروز براتون دو تا حکایت ازکتاب گلستان سعدی مینویسم امیدوارم خوشتون بیاد .

این دو تا حکایت  از باب دوم کتاب گلستان یعنی اخلاق درویشان انتخاب شده .

1.

زاهدی مهمان پادشاهی بود . چون به طعام بنشستند کمتر از آن خورد که ارادت  او بود و چون به نماز  برخاستند بیش از آن کرد که عادت او بود تا ظنّ صلاح در حقّ او زیادت کنند .

ترسم نرسی به کعبه ، ای اعرابی                 کاین ره که تو می روی به ترکستان است

 چون به مغام خویش باز آمد سفره خواست تا تناولی کند . پسری داشت صاحب فِراست . گفت : ای پدر ، باری به دعوت سلطان طعام نخوردی  ؟ گفت : در نظر ایشان چیزی نخوردم که به کار آید . پسر گفت : نماز را هم قضا کن که چیزی نکردی که به کار آید .

ای هنر نهاده بر کف دست                    عیب ها بر گرفته زیر بغل

تا چه خواهی خریدن ، ای مغرور ،                     روز درماندگی به سیمِ دغل

2.

درویشی را ضرورتی پیش آمد . گلیمی از خانه ی یاری بدزدید . حاکم فرمود که دستش ببرند . صاحب گلیم شفاعت کرد که من او را بحل ( حلال )کردم . گفتا به شفاعتِ تو حدّ شرع فرو نتوان گذاشت . گفت : آنچه فرمودی راست گفتی ولیکن هر که از مال وقف بدزدد قطعش لازم نیاید والفقیر لا یملک . هرچه درویشان راست وقف محتاجان است . حاکم دست او بداشت ( نبرید ) ، پس ملامت کردن گرفت که جهان بر تو تنگ آمده بود که دزدی نکردی الّا از خانه ی چنین یاری ! گفت  : ای خداوند ، نشنیده ای که گفته اند : خانه ی دوستان بروب  و درِ دشمنان مکوب .

چون فرو مانی به سختی تن به عجز اندر مده

دشمنان را پوست برکن ، دوستان را پوستین

دوستای عزیز امیدوارم خوشتون اومده باشه . استاد زبان و ادبیات فارسیمون آقای دکتر خان محمدی میگفت : که اگه چیزایی که توی کتاب گلستان نوشته  رو  روی زمین اجرا کرد میشه   بهشت رو روی زمین ساخت.

در پناه خدا